We zijn er!!

Vandaag de wekker gezet op 6.00 uur. Ik was al om 4.00 uur wakker, en kon niet meer slapen. Toch tot 6.00 uur blijven liggen en toen snel een douche genomen. Eugene was inmiddels ook wakker, en iets over half zeven stond taxi Patrick al voor de deur om ons naar Rotterdam Alexander te brengen. De reis naar Schiphol ging lekker snel, en we waren er al om 8.15 uur. Gelijk ingecheckt, zodat we van de twee zware koffers verlost waren. Toen het dilemma: nu Starbucks of straks na de douane Starbucks. We besloten om na de douane pas aan de koffie te gaan, eerst even een lekker broodje eten bij boulangerie Paul. Blijkt dat we in een vertrekhal verder zijn dan “normaal” gesproken als we met KLM vliegen. We moeten dus even opzoek naar de lekkere broodjes van Paul, maar dan vinden we ze toch. Daarna is het toch echt tijd voor Starbucks, maar na een zoektocht blijkt dat we pech hebben: na de douane zit deze alleen in de vertrekhal voor Europese bestemmingen. En die bestemming hebben wij natuurlijk niet. Dan maar volgens traditie de eerste Starbucks daadwerkelijk waar ie ook hoort volgens Eugene: in de USA. Na een koffie elders te hebben gedronken is het om 11.15 uur al tijd om naar de gate te gaan, waar we heel tijdig inchecken en boarden. Al een half uur voor de vertrektijd van 12.25 uur zitten alle passagiers in het vliegtuig en staat het klaar om te gaan taxien. We taxien een heel eind, en komen na een rustig vlucht op tijd op Washington Dulles aan. Daar aangekomen gaan we in de rij voor non-US citizens staan, waarna de douanemeneer ons weer heel aardig een paar stempels, een in ons paspoort, en de rest op de ingevulde groene formulieren, geeft. Hij roept ons toe: left index finger, right index finger, en dan zijn we goedgekeurd en mogen we de koffers ophalen en door de douane. Gelijk na het ophalen, ongeveer 20 meter verder moeten we de koffers weer inleveren, en gaan ze weer door een scanapparaat, net als wij. Schoenen uit, jassen, riemen, horloges…..En toen waren alle formaliteiten gedaan en waren we legaal in de USA voor een kleine 3 weken. Eindelijk! Eerst een lange wandeling over de luchthaven gemaakt omdat we nu toch wel heel erg trek hebben in avondeten. Het is hier dus tegen 16.00 uur, maar voor ons 6 uur later, dus 22.00 uur ’s avonds. Bij Gordon Biersch hebben we lekker gegeten. Eugene was nog even heel gelukkig met z’n keuze voor mij als echtgenote want toen ik een rose bestelde, werd er om mijn ID gevraagd!!! Helaas was de pret van korte duur, want de 60+ vrouw aan de tafel naast ons moest 5 minuten later ook haar legitimatie laten zien. En daarna was het eindelijk tijd voor…….: dat laat zich raden. Nou het smaakte heerlijk hoor. Ik een grande cinnamon dolce latte, en Eugene een grande caramel machiatto. Heerlijk. Op het moment dat ik dit schrijf (op het vliegveld van Washington DC) is het voor ons 12.00 uur ’s nachts en we moeten nog 2 uur wachten voordat ons vliegtuig richting Orlando vertrekt, dus de vermoeidheid slaat al een beetje toe. Update vanuit de hotelkamer: het is hier nu bijna 12.00 uur ’s nachts, voor ons dus bijna 6 uur ’s morgens, snel slapen dus en vanaf nu niet meer aan de Nederlandse tijd denken. De vlucht van Washington naar Orlando is ook goed gegaan, alleen jammer dat er een klas van 60!! kinderen inzat die nogal wat lawaai maakten. De auto is leuk en helemaal niet zo klein als de Hertzmedewerker ons wilde doen geloven, en tomtom bracht ons keurig naar ons hotel. En nu: slapen, eindelijk we zijn er!!!